تنها ساعاتی پس از گام نهادن نخست وزیر بدشگون رژیم منحوس صهیونیستی به کاخ سفید و دیدار وی با دونالد ترامپ، تنشها در خاورمیانه دوباره به اوج خود رسید. زورآزمایی بر سر هرمز، تحکم خنجر یمنی در بابالمندب و سخن گفتن طرفهای مختلف از تفاهم اسلامآباد ادامه دارد، اما روز گذشته دو رویداد به ثبت رسید که بر آینده منازعه و چشمانداز جنگ اثرگذار است؛ نخست نادانی آشکار شیخنشینهای سعودی و اعلام همراهی عربستان در تجاوز آمریکا به عراق و هدف گرفتن مقرهای الحشدالشعبی است که میتواند با ایجاد رویارویی عربی – عربی، جبهه نبرد را گستردهتر کرده و دیگ جوشان منطقه را به سرحد انفجار برساند. دوم حمله یکطرفه ایران به پایگاه نیروهای آمریکایی در اردن بود که چنین ابتکاری از تغییر رویکرد تصمیمسازان ما و حرکت از وضعیت پدافندی – واکنشی، به تحمیل راهبرد آفندی - پیشدستانه به دشمن حکایت دارد.
حمله پیشدستانه به پایگاه آمریکا در اردن
ماجراجویی تنشزای حکام ریاض که مؤید سرسپردگی آنها در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی است و میتواند منطقه را وارد خط مبهمی از بحران کند، در جای خود قابل بررسی است. اما آنچه در این گزارش زیر ذرهبین است اقدام شجاعانه جمهوری اسلامی در هدف قرار دادن نظامیان دشمن است که بر قواعد جنگ اثرگذار خواهد بود.در این باره، فرماندهی نیروی هوافضای سپاه پاسداران با انتشار بیانیهای ضمن تأیید هدف گرفتن پایگاه هوایی و فرماندهی مرکزی ارتش ایالات متحده در اردن با موشکهای بالستیک، این مسئله را به ادامه شرارتهای دشمن مربوط دانسته و این گونه برای یانکیها خط و نشان کشید: «تا زمانی که اقدامات غیرقانونی و شرارتآمیز علیه منافع ما در جریان است، مقاومت هم ادامه دارد. تهدیدات مقامات آمریکایی و مداخلات غیرقانونی علیه منافع ما باید متوقف شود».
در پی آن برخی منابع از وقوع پنج انفجار مهیب در پایگاه سرفرماندهی ارتش آمریکا در اردن خبر دادند. با این حال سنتکام مدعی شد نیروهای سپاه «در یک حمله غافلگیرانه» چندین موشک بالستیک شلیک کردهاند و تمام آنها رهگیری و منهدم شده است! در نهایت ترامپ در گامی انفعالی، تهران را به تهاجم سنگین نظامی تهدید کرد.
راهبرد جنگی ایران تغییر کرده؟
با وجود تهدیدهای دشمن، سپاه دیروز همچنین در بیانیهای دیگر با تأکید بر استمرار اعمال مدیریت کامل ایران بر تنگه هرمز، از هدف گرفتن سه نفتکش متخلف در این آبراه خبر داده است، اتفاقاتی که دست پر و برتر تهران در مدیریت صحنه نبرد را برجسته میکند. اما تغییر رویکرد جمهوری اسلامی در حوزه میدانی جنگ، در شرایطی است که ایران پیشتر با روی میز گذاشتن استراتژی ضربه در مقابل ضربه، هدف قرار دادن منافع محور غربی - عبری پس از هر تهاجم آنها را در دستور کار داشت. چنین سیاستی از حمله به پایگاه عینالاسد پس از شهادت سردار سلیمانی، هدف قرار دادن سرزمینهای اشغالی در واکنش به حمله هوایی اسرائیل به کنسولگری ما در سوریه، دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه و حتی صحنههای تقابل اخیر با ایالات متحده قابل برداشت است. در همه رخدادها ایران نخست ضربهای دریافت کرده سپس در مقام پاسخ، دشمن را زیر ضرب گرفته است.
راهبرد مذکور به نظر بهطور واضحی دچار تغییر شده است. ایران سه هفته پیش و پس از تحرکات آمریکا برای ایجاد مسیر موازی در تنگه هرمز که از ساحل عمان گذر میکرد، با وجود خطر درباره آغاز جنگ گسترده، با استناد به مفاد تفاهمنامه اسلامآباد، هدف قرار دادن شناورهای متخلف را آغاز کرد. این برای نخستین بار بود که جمهوری اسلامی نه در مقام پاسخ بلکه در گامی پیشدستانه به تنبیه دشمن اقدام میکرد. در ادامه چنین روندی، تهاجم موشکی به پایگاههای ایالات متحده در اردن که نمود روشنی از تغییر راهبرد جنگی و حرکت از موضع پدافندی به آفندی است معنا پیدا میکند.
نمیگذاریم آمریکا تعیینکننده زمان جنگ و صلح باشد
چنین رویکردی از سخنان مقامات قابل برداشت است. همین سه روز پیش اسماعیل بقایی، سخنگوی وزیر امور خارجه در نشست خبری خود با اشاره ضمنی به این مسئله گفته بود: «آنچه برای ما تعیینکننده بوده امنیت ملی است. قطعاً ما هیچ وقت اجازه نداده و نمیدهیم آمریکا تعیینکننده زمان جنگ و صلح باشد».
حمیدرضا حاجیبابایی، نایب رئیس مجلس نیز عنوان کرد: «نباید اجازه داد ترامپ هر زمانی که بخواهد بجنگد و هر زمانی که خواست آتشبس اعلام کند. ایران باید پرقدرت بایستد و نگذارد آمریکا فعالمایشاء منطقه باشد». روند جاری مورد توجه محافل رسانهای و تحلیلی صهیونیستی هم قرار گرفته. دنیس سیترونوویچ، رئیس پیشین میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل در مطلبی با عنوان «چرا ایران شلیک کرد؟»، درباره حمله دیروز جمهوری اسلامی نوشت: «دکترین نظامی تهران در دوره جدید تغییر کرده. آنها به دنبال تعیینکنندگی در سرعت و روند رویارویی هستند و نمیخواهند صرفاً به تصمیمهای اتخاذ شده در واشنگتن واکنش نشان دهند. ابتکار عمل تهاجمی راهی برای اثبات این است که تهران همچنان ابتکار راهبردی را در دست دارد. ارزیابی آنها این است که اعمال فشار بیشتر، بر فرایند تصمیمگیری در کاخ سفید تأثیر میگذارد». وی سپس با ردیف کردن ۶گزاره نتیجه میگیرد: «حمله به اردن گواه دیگری است بر اینکه ایران قصد تسلیم شدن ندارد و نه از سر ناچاری، بلکه برای التماس برای مذاکره عمل نمیکند. برعکس، تهران آماده است تا ریسکهای قابل توجهی را بپذیرد، زیرا رویارویی کنونی را نبردی سرنوشتساز بر سر جایگاه منطقهای خود و تواناییاش در شکلدهی به واقعیت امنیتی خاورمیانه میبیند».
نظر شما